photo by Joke De Wilde

_Geboren 1978, Kortrijk, België

Leeft en werkt in Antwerpen, België

In weer of geen weer plukt Babs op lange wandelingen langs stranden en onherbergzame oorden kleine objecten. Ze observeert, selecteert en raapt met de hand uitgespuwde resten op om ze zich absoluut eigen te maken. Oprapen is het accepteren en toe-eigenen, het in het hart sluiten en het intens koesteren van een kleinood dat beantwoordt aan een innerlijke nood. De wandeling – zoektocht van deze moderne jager-verzamelaar is telkens een markerende gebeurtenis. 

Een steen is door zijn morfologie, structuur en textuur het archief en de bibliotheek van het ontstaan van het leven op aarde. Door de steen in de handpalm te nemen en met wijsvinger en pink te omarmen bereidt ze een warm bedje voor de steen en vertelt ze een eigen verhaal. De hand is de maateenheid: when it fits in one hand, you can keep it. Soms lijkt het alsof de ziel van de kunstenares in haar handpalm huist. Het werk bezit de fysieke en psychische grondtoon van Babs zelf: fragiel, kwetsbaar en toch kordaat en sterk.

 

Direct na haar opleidingen als grafisch vormgever en fotograaf kiest Babs Decruyenaere resoluut voor een back to basics analoge zwart-wit fotografie zonder camera met o.a. werken en installaties met camera obscura, fotogrammen, beelden van alles wat groeit en bloeit en veel laborieus werk in de donkere kamer. Ze fotografeert aspecten van de natuur: het landschap, de minuscule details ervan en associeert ze met haar meanderende gevoelsleven.

Hoe veelvormig het oeuvre ook is, het centrale principe oogt verrassend constant. Kort samengevat: van het eenvoudige, onooglijk kleine, via doorwerking en transformatie, naar de complexe en grootschalige wereld. Zoals bijvoorbeeld in de monumentale mobiles die het toeval, de kosmos en zijn thermiek representeren. Van micro naar macro, van cel naar organisme, van punt, lijn, cirkel naar spiraal, in het overheersende besef hoe klein de mens is.

In het componeren blijft Babs op een koppige manier bij zichzelf. Beelden en stenen zijn geen vehikels voor romantische metaforen of artistieke demonstraties. Ze assembleert enkel wat goed voelt.

De zoektocht is intuïtief hoewel het programma lang geleden werd bepaald.

Dit werk is in essentie de activiteit van het kind aan zee dat Babs was toen ze jaren in een zeepreventorium verbleef. Haar zakken puilden uit van alles wat nu de basis is van haar werk. De toeschouwer mag denken “misschien kan ik dat ook”, omdat het zo herkenbaar is. Belangrijk blijft het potentieel aan empathisch vermogen; het is trouwens de manier om je als kunstenares met je publiek te verbinden. In deze vorm van beachcombing prikkelt het jeugdig onvermoeibaar zoeken naar de morfologische raadsels van kosmos en universum. Het zijn krachtig uitgepuurde proefstukken van iemand die van, in én met de natuur leeft en denkt. Een dergelijke zoektocht eindigt nooit.

Wanneer Babs tentoonstelt, ben je getuige van een plezier dat wel eens de herbeleefde vreugde van een initiële ontdekking in de natuur kan zijn. Kijken naar de herontdekking van dat plezier werkt aanstekelijk.

Wim Van Mulders

_Born 1978, Kortrijk, Belgium

Lives and works in Antwerp, Belgium

Rain or shine, Babs goes on long walks - at times to inhospitable places – where she picks up tiny objects. She observes, selects and hand-picks all sorts of rejects which she consummately makes her own. To pick up a trinket is to accept and appropriate it, take it to your heart and intensely cherish it, for it fills a particular inner need. Going walking - this modern-day hunter-gatherer’s quest - is always a momentous occasion.

 

Their morphology, structure and texture make stones into the archive and library of the origin of earthly life. Each time Babs places a stone in the palm of her hand and clasps it between index and little flinger, she makes up a warm bed for it and embarks on her own story. The hand is the unit of measure: when it fits in one hand, you can keep it. At times, it’s as if the artist’s soul has nestled in the palm of her hand. Bab’s creations harbor her physical and psychological essence: fragile, vulnerable yet also firm and strong.

 

After graduating in graphic design and photography, she resolutely opts for the back-to-basics approach of analog black-and-white photography without a camera. This entails, amongst others, camera obscura works/installations, photograms, images of all that blooms and flourishes, and lots of arduous dark-room work. She photographs aspects of nature: a landscape, its many minuscule details, and associates them with the flow of her own, meandering inner life.

Her oeuvre may take on many forms, but the central principle remains the same, in that it moves from the simple and minute, over enduring effect and transformation to our complex, large-scale world.

Take the monumental mobiles representing the cosmos an its up-currents, for example. From micro to macro, from cell to organism, from dot, line, circle to spiral. Yet always keenly aware of man’s insignificance.

Babs’ compositions never stray from her own self. Images and stones are not vehicles for romantic metaphors or artistic demonstrations. She indeed only assembles what feels right. Her quest is an intuitive one, even though the route may have been mapped out ages ago. This work is essentially the activity of the child Babs, who spent years in a seaside sanatorium, pockets bulging with what today forms the basis of her oeuvre. ‘Surely I could do this myself ‘, some beholders will say, since it all looks very familiar. What matters, however, is the potential for empathy; which, incidentally, is the way an artist forges a link with his/her public. This kind of beachcombing brims with youthful, tireless attempts at solving the morphological mysteries of the cosmos and universe. These are strong, pared down specimens by someone who lives and breathes nature, and has embarked on a quest that will never end. Going to see this work is like witnessing the elation of first stumbling upon something in nature. Watching rapture being rekindled is highly infectious.

Wim Van Mulders

 

 

Solo

2020 A Heart Made of Stone, They Said, NO/Gallery, Gent

2019 When you look closely a whole universe arises, Geukens & De Vil, Knokke

2019 I don't need my eyes to see, Pinguin Space, Brussel

2018 Would I be able to breathe without you, Tique Art Space, Antwerpen

2014 woot ruimte voor kunst, Antwerpen

2012 Light Dissolving Sight #2, Sint-Lucas, Antwerpen

2010 SECONDroom, Antwerpen

2009 (In)between, Atelier Solarshop, Antwerpen

2010 h/v, Forum+ (Concertgebouw), Brugge

2007 Light Dissolving Sight, Dagmar De Pooter Gallery, Antwerpen

 

Group

2020 Nature Morte/Nature Vivante, Grand-Hornu, Hornu

2019 Quatuor, Ruimte P60, Assen, Nederland

2018 WORK FLOW, Zwijgershoek, Sint-Niklaas

2017 Intimate Structures #1, Tique Art Space, Antwerpen

2016 Faire and Square, Bubox, Kortrijk

2016 Elf na Twaalf, Croxhapox, Gent

2016 Hypermobiel, Antwerpen

2015 Mijn Vlakke Land, FotoMuseum, Antwerpen

2013 Spiegelrefleksies - Extrapool, Nijmegen

2013 Kortrijk Vlaandert - 't Fort, Kortrijk

1012 NEMA TOG PODRUMA - Factor 44, Antwerp

2012 Cinema, Voorkamer, Lier

2010n Enter II this reality, De Bijl, Zoersel

2009 7000 Cakehouse Posters voor Bornem, Cultuurcentrum Ter Dilft, Bornem

2008 Screenworlds Contemporary Photography in the Flemish Parliament, De Loketten, Vlaams Parlement, Brussel

2007 O Que Nos Cerca, Dagmar De Pooter Gallery, Antwerpen

2006 Table Of Contents, Dagmar De Pooter Gallery, Antwerpen

2003 Galeria Neon, Bologna

2003 Chambre à Mèmoires (part 2), The Berwick Research Institute, Roxbury (Boston)

2003 Chambre à Mémoires (part 1), Antichambre, Antwerpen

 

  • instagram
  • facebook

valerie_traan gallery  | gallery@valerietraan.be 

| reyndersstraat 12 | 2000 antwerp | belgium |

thu-fri-sat 2-6 pm or by appointment | +32_475 75 94 59