86 | Frederic Geurts & Ilse Van Roy
PAS DE DEUX
a duo exhibition by Frederic Geurts & Ilse Van Roy
19.09.2026 - 31.10.2026
Saturday 19.09.26 _ 2 - 7 pm opening drinks in the presence of the artists
ILSE VAN ROY & FREDERIC GEURTS
Pas de Deux
Ilse Van Roy and Frederic Geurts have chosen the title ‘Pas de deux’ for their joint exhibitionat valerie_traan gallery. It is a term that actually originates from ballet. Two dancers, a manand a woman, move towards and away from each other in a duet. It immediately brings tomind Tchaikovsky’sThe Nutcracker, perhaps the most famous pas de deux, first performed in1892 in a choreography by Lev Ivanov. Now, I can well imagine that Ilse and Frederic wouldprefer, as a prototype, the pas de deux from Pina Bausch’sVollmond(2006), because hereclassical ballet technique gives way to a bolder formal language – more anarchic, rawer, moredirect. But if we look beyond the imposed virtuosity of classical ballet, we encounter herejust as much the essence of the pas de deux: it is about the intense dynamic between manand woman, their complex quest that draws them irresistibly towards one another in aneternally paradoxical interplay of connection, separation and reconnection.
However, the pas de deux is not confined to ballet. The concept can also take on a figurativemeaning. In that sense, perhaps the most beautiful pas de deux ever is the duet betweenDon Giovanni and Zerlina, ‘Là ci darem la mano’ from Mozart’sDon Giovanni, where the‘vieni’ (come, you) slowly, tentatively, expectantly gives way to ‘andiamo’ (let us go) – from‘you’ to ‘we’, in other words, from distance to communion.Or consider Anna Karenina andCount Vronsky in Tolstoy’s novel. The whole story is nothing more than one great pas dedeux between the two protagonists.In short, the pas de deux is not only a staple of dance, music and literature; it is often thehighlight of these art forms.But a male and a female visual artist who conceive of anexhibitionas a pas de deux?That is unheard of.In other words, this is more than just two solo exhibitions in a single space, where two artistsdisplay their own work independently of one another. Yet here it is more of a nod to the ideaof the pas de deux.This makes the whole affair more playful. But play, too, can offer deepinsight into human relationships and desires. It does not always have to be as dramatic as inVollmond. Essentially, it always comes down to the same paradox.Above all, let’s not forgetthat seduction is, at its core, a sublime game of ‘yes’ and ‘no’ and of ‘no’ and ‘yes’ that,ideally, is postponed indefinitely.
One could say of this exhibition: both artists have their ‘vieni’ moment, in which they presenttheir works as two autonomous individuals. But they also create their ‘andiamo’ moment, inwhich, drawing on that individuality, they seek out what might connect them and strive toactively realise that kinship.These two moments – ‘vieni-andiamo’, both individually and together – also form part of theclassical structure of the pas de deux in ballet. After the adagio, an initial tentative approachin which both partners support one another, each dances a solo in turn, finally culminating inthe coda that seals their embrace.
Frederic Geurts and Ilse Van Roy are, first and foremost, individual artists. We do not needlabels next to the works in this exhibition to recognise which piece is by whom. The choice ofmaterials alone leaves no room for doubt: glass and textiles on the one hand, metal andsheet metal on the other.This naturally gives rise to a different formal language. Metal givesrise to rigorous structures, sheet metal to geometric planes.Glass is blown into roundedforms, whilst textiles are woven, embroidered or knitted. Thus, at first glance, theconstructive, austere and linear stand in contrast to the concave, open and receptive.Without literally deriving from it, this polarity nevertheless recalls the distinction betweenmasculine and feminine.In other words, their bodies of work are clearlyheterogeneous.This is also true in another, even more fundamental respect.Frederic Geurts seeks out theexternal space and endeavours to find a vulnerable or precarious place for himself within it.We see this in the precarious constructions, which often strive for height, are directedtowards the unattainable and always harbour a yearning. In an unbroken perpetuum mobile,gently swaying planes strive in vain to synchronise their rhythms. A hesitant, vertical linereaches for the heights, crowned at the top by a colour that serves as an ultimate cry.Thetension between stability and instability, between standing and falling, between tipping overand remaining in position, creates a sense of uncertainty.This vulnerable moment is also thesite of desire. The external space here serves as the stage for a spectacle.In Ilse Van Roy’s glass sculptures, space is drawn inwards. It is not the convex outer wall ofthe vessel that matters. What does matter is the concave interior, that is to say, the cavity,the void. The sculptures emphasise their inner core, the dark womb where all the secrets oflife and death are hidden. They bend forward, humbly, at the mercy of our prying gaze. Theyoffer up their opening. In doing so, they seem to let us share in their secret, yet withoutactually revealing it.The secret draws us in eternally, yet it also unsettles us, for it makes usvulnerable.In the woven canvases, too, we enter into the hidden realm.The embroidered,poetic phrases are above all an exercise in the cryptic. They seek that which is ‘kryptos’, thehidden as such.
Whether outward-looking or inward-looking, this different approach to space makes the twoartistscomplementaryfrom the outset.What initially seemed heterogeneous turns out tocomplement and reinforce one another. But there must, of course, be more to it; a pas dedeux presupposessomethingthat brings them into deeper harmony with one another.It is precisely vulnerability and longing that are the ideal starting points to take us a stepfurther, beyond the heterogeneous and the complementary. They lead to apas de deux. Ifwe look closely at some of their earlier works, we see that the theme was already present,long before it was chosen as the title for this exhibition. Take, for example, works by FredericGeurts, such asFour Legs(2020), which seems to embody a dancing structure, orRed andBlue(2020), which forms an ambiguous and uncertain intersection of two rectangularstructures. I would also point to the two spherical glass flasks leaning towards one another inIlse Van Roy’sSilent Dance(2022): with their openings facing each other, they seem to want.
to step out of their enclosed darkness and lose themselves within one another. Somethingsimilar occurs in herYou and Me(2025).In this exhibition, too, specific works are underpinned by the theme of the pas de deux. InDanceby Frederic Geurts, two cubes interlock; they are entwined in a dizzying dance.Because the lower ribs are missing, the cubes become light and float across the floor as if ina dance step. InRed Square(2025), a metallic-coloured and a red square slide into oneanother; they touch, come together and drift apart. This ambiguity of coming together anddrifting apart is the essence of the pas de deux.Ilse Van Roy’s work, entitledPas de deux, consists of two knitted jumpers, each with thedistinctive feature of having only one sleeve. The left sleeve of one jumper and the rightsleeve of the other together form a perfect hyperbola. In this way, they suggest a lemniscateor a horizontal figure of eight, the symbol of infinity. But thelèmniskosis, above all, adynamic bond, an interplay, an ever-flowing cyclical connection between two poles. It is theboundless energy that one transmits to the other and which also constantly returns to itself.InMy Dear Other, one vase supports the other, whilst the other leans against the first.Whether they fit or not, whether meant for one another or not, whether dependent on oneanother or not, they are each other’s refuge. Together, in solidarity, the secret is easier tobear.The ‘vieni’, the call of shared expectation, becomes explicit and reciprocal in these specificworks:Dance,Red Square,Pas de deuxandMy Dear Other.But above all, it becomespoignant, as the shifting cadences inLà ci darem la mano indicate. The call cannot help butlead to ‘andiamo’. Ultimately, both will reach out to one another.This is already present inOn The Verge of Balance.It is an explicitly collaborative work, whichboth transcends and preserves the personal signature. In the exhibition, it serves as theadagio. It is a first attempt at rapprochement, in which both partners literally support oneanother. Two glass bell jars balance at either end of a long metal rod resting on a single point.The deep blue colour of the glass bell jars transforms them into devotional objects. Theybecome vessels of the infinite, as if only the infinite can counterbalance the infinite and bringit to rest. The horizontal, straight line cutting through the space is precarious. The beauty ofthis line demands that it be perfectly level. This depends entirely on the equal forces exertedby the two weights. The supporting rod cuts through the space, which takes on a theatricalquality. The blue sleeves detach themselves from it; the space turns inwards.InOn TheVerge of Balanceit becomes clear just how much they need one another.One spacecomplements the other.Nevertheless, the individual remains distinctly present inOn The Verge of Balance. Weeffortlessly recognise the distinct contribution of each of the two artists. The metal scales onthe one hand and the glass vessels on the other leave no room for doubt. Thus, this adagioinitially leads the visitor towards the solos and invites them to explore the individual journey.But ultimately, everything culminates inEndless Veils, which can be seen as the exhibition’scoda. It is the grand pas de deux, the closing moment and its apotheosis. The nine smallcanvases fromFlowers they are from the Wild Seaby Ilse Van Roy may offer a clue here. Each canvas bears a hand-embroidered verse. Together, the poem reads: ‘It carries on/It justflows/From one thing/To the other/Endlessly/In the way they move/The way they come andgo/Flowers they are/Of the wild sea.’ It could be a description of the two dancers in a pas dedeux: the endless, flowing movement from one to the other, moving away from and towardsone another, their attraction and separation.That is what both veils do in theirconfrontational pirouettes: in their slow, spinning movement around their axis, they cannotchoose between meeting and parting. But there is a difference compared with the coda inThe Nutcracker. Take, for example, Balanchine’s choreography: the alternating distance andcloseness between the two dancers culminates in them falling into each other’s arms, amoment further emphasised by Tchaikovsky’s final chord. InEndless Veilsthere is no finalchord. The interplay between the two movements will never cease. This makes the sceneboth more dramatic and more playful.The eternal undulation makes it more akin to nature’s‘everything flows’. Embroidered, botanical motifs are visible on the veils.They are ‘flowers ofthe wild sea’. Seaweed sways gently in the eternal current of the ocean.Thus, nature too hasits own pas de deux.
Francis Smets
translation Frank Maes
ILSE VAN ROY & FREDERIC GEURTS
Pas de Deux
Ilse Van Roy en Frederic Geurts hebben voor hun gezamenlijke tentoonstelling bij valerie_traan gallery de titel ‘Pas de deux’ gekozen. Het is een begrip dat in feite uit het ballet stamt. Twee dansers, een man en een vrouw, bewegen uit en naar elkaar in een duet. Het roept meteen De Notenkraker van Tsjaikovski op, wellicht de beroemdste pas de deux, voor het eerst opgevoerd in 1892 in een choreografie van Lev Ivanov. Nu kan ik me voorstellen dat Ilse en Frederic als prototype de voorkeur zouden geven aan de pas de deux uit Vollmond (2006) van Pina Bausch, omdat de klassieke ballettechniek hier plaats maakt voor een gewaagdere vormentaal, anarchistischer, rauwer, directer. Maar kijken we doorheen de opgelegde virtuositeit van het klassieke ballet, dan ontmoeten we hier even goed het wezenlijke van de pas de deux: het gaat om de intense dynamiek tussen man en vrouw, hun complexe zoektocht die hen in een eeuwig paradoxaal spel van verbinding, verwijdering en weer verbinding onweerstaanbaar naar elkaar aantrekt.
Pas de deux is echter niet beperkt tot het ballet. Het begrip kan ook een overdrachtelijke betekenis krijgen. Dan is misschien wel de mooiste pas de deux ooit het duet van Don Giovanni en Zerlina, ‘Là ci darem la mano’ uit Don Giovanni van Mozart, waar het ‘vieni’ (kom, jij) langzaam, aftastend, verwachtingsvol overgaat in ‘andiamo’ (laten we vertrekken), van ‘jij’ naar ‘wij’ dus, van afstand naar gemeenschap. Of denken we aan Anna Karenina en graaf Vronski in de roman van Tolstoi. Het hele verhaal is niet meer dan één grote pas de deux tussen de twee protagonisten.
Kort gezegd, pas de deux is niet alleen een vast bestanddeel in de dans, de muziek en de literatuur, het is er vaak een hoogtepunt van. Maar een mannelijke en een vrouwelijke beeldend kunstenaar die een tentoonstelling opvatten als een pas de deux? Dat is ongezien. Dit is met andere woorden meer dan twee solotentoonstellingen in één ruimte, waar twee kunstenaars onafhankelijk van elkaar hun eigen werk tonen. Toch is het hier veeleer een knipoog naar de idee van pas de deux. Daardoor wordt het gebeuren speelser. Maar ook spel kan een diep inzicht brengen in menselijke verhoudingen en verlangens. Het moet niet altijd even dramatisch zijn als in Vollmond. In essentie gaat het steeds om dezelfde paradox. Vergeten we vooral ook niet dat verleiding in wezen een subliem spel is van ‘ja’ en ‘nee’ en van ‘nee’ en ‘ja’ dat zich idealiter oneindig uitstelt.
Je zou over deze tentoonstelling kunnen zeggen: beide kunstenaars hebben hun vieni- moment, waar ze als twee autonome individuen hun werken presenteren. Maar tevens creëren ze hun andiamo-moment, waar ze vanuit die eigenheid zoeken naar wat hen eventueel verbindt en er naar streven die verwantschap actief te realiseren. Die twee momenten – vieni-andiamo, op zichzelf en samen – horen ook tot de klassieke structuur van de pas de deux in het ballet. Na het adagio, een eerste voorzichtige toenadering waarbij beide partners elkaar ondersteunen, danst elk beurtelings een solo, om ten slotte te eindigen in de coda die hun omarming beslecht.
Frederic Geurts en Ilse Van Roy zijn in de eerste plaats individuele kunstenaars. We hebben geen naamplaatjes bij de werken in deze tentoonstelling nodig om te herkennen welk werk van wie is. De materiaalkeuze alleen al laat geen twijfel: glas en textiel aan de ene kant, metaal en plaat aan de andere kant. Daarmee hangt uiteraard een andere vormentaal samen. Metaal geeft aanleiding tot rigoureuze structuren, plaat tot geometrische vlakken. Glas wordt geblazen tot ronde vormen, textiel wordt geweven, geborduurd, gebreid. Zostaan op het eerste gezicht constructief, strak, rechtlijnig tegenover concaaf, open, ontvankelijk. Zonder hier letterlijk van afkomstig te zijn, is het toch een polariteit die herinnert aan deze tussen mannelijk en vrouwelijk.
Hun oeuvres zijn met andere woorden duidelijk heterogeen.
Ook in een ander, nog fundamenteler opzicht is dat zo. Frederic Geurts zoekt de externe ruimte op en tracht hierin een kwetsbare of wankele plaats voor zich te zoeken. Dat zien we aan de precaire constructies, die vaak de hoogte nastreven, zich naar het onbereikbare richten en steeds een hunkering in zich dragen. In een ononderbroken perpetuum mobile streven zacht wiegende vlakken er tevergeefs naar hun ritmen te synchroniseren. Een aarzelende, verticale lijn zoekt de hoogte, met bovenaan een kleur als een ultieme schreeuw. De spanning tussen stabiel en instabiel, tussen staan en vallen, tussen kantelen en in positie blijven schept een onzekerheid. Dit kwetsbare moment is ook de plaats van het verlangen.
De externe ruimte is hier de scene van een schouwspel.
In de glassculpturen van Ilse Van Roy wordt de ruimte naar binnen getrokken. Niet de convexe buitenwand van het vat is van tel. Waar het wel om gaat, is de concave binnenzijde, dat wil zeggen de holte, de leegte. De sculpturen leggen de nadruk op hun innerlijk, de duistere schoot waar alle geheimen van leven en dood verborgen zijn. Ze buigen zich voorover, nederig, overgeleverd aan onze obscene blik. Ze bieden hun opening aan. Daarmee lijken ze ons deelachtig te maken aan hun geheim, echter zonder het werkelijk te onthullen. Het geheim trekt ons eeuwig aan, maar het verontrust ons tevens, want het maakt ons kwetsbaar. Ook in de geweven doeken treden we binnen in het verborgene. De geborduurde, poëtische zinnen beoefenen vooral het cryptische. Ze zoeken datgene wat kryptos is, het verborgene als dusdanig.
Naar buiten gericht of naar binnen gericht, deze verschillende omgang met de ruimte maakt beide kunstenaars alvast complementair. Wat aanvankelijk heterogeen leek, blijkt elkaar aan te vullen en te versterken. Maar er moet natuurlijk meer zijn, een pas de deux veronderstelt iets dat hen dieper op elkaar afstemt.
Precies kwetsbaarheid en verlangen zijn de ideale uitgangspunten die een stap verder brengen, voorbij het heterogene en complementaire. Zij leiden naar een pas de deux. Als we goed naar sommige van hun vroegere werken kijken, stellen we vast dat het thema er reeds aanwezig is, lang voor het als titel voor deze tentoonstelling werd gekozen. Denken we bijvoorbeeld maar aan werken van Frederic Geurts, zoals Four Legs (2020), dat een dansende structuur lijkt te belichamen, of Red and Blue (2020), dat een ambigue en onzekere kruising van twee rechthoekige structuren vormt. Ik verwijs ook naar de twee naar elkaar neigende bolvormige glazen kolven in Silent Dance (2022) van Ilse Van Roy: met hun openingen naar elkaar gericht lijken zij uit hun gesloten duisternis te willen treden en deze in elkaar te willen verliezen. Iets gelijkaardigs doet zich voor in haar You and Me (2025). Ook in deze tentoonstelling zijn specifieke werken gedragen door het thema van pas de deux.
In Dance van Frederic Geurts grijpen twee kubussen in elkaar, ze zijn in een duizelingwekkende dans in elkaar verstrengeld. Doordat de onderste ribben ontbreken worden de kubussen licht en zweven zij over de vloer als in een danspas. In Red Square (2025) schuiven een metaalkleurig en een rood vierkant in elkaar, zij raken, komen samen en gaan uit elkaar. Het dubbelzinnige in elkaar en uit elkaar, de kern van de pas de deux.
Het werk van Ilse Van Roy, dat de titel Pas de deux draagt, bestaat uit twee gebreide truien die de bijzonderheid vertonen dat zij eenarmig zijn. De linkerarm van de ene trui en de rechterarm van de andere vormen samen een perfecte hyperbool. Op deze wijze suggererenzij een lemniscaat of een liggende 8, het teken van de oneindigheid. Maar lèmniskos is vooral een dynamische band, een wisselwerking, een immer stromende cyclische verbinding van twee polen. Het is de grenzeloze energie die de ene naar de andere uitzendt en die ook steeds naar zichzelf terugkeert. In Secret Solidarity steunt de ene vaas de andere en leunt de andere bij de ene aan. Passend en niet-passend, voor elkaar bestemd of niet, op elkaar aangewezen, zijn zij elkaars toeverlaat. Met twee, solidair, is het geheim lichter om dragen. Het vieni, de roep van de gedeelde verwach=ng, wordt in deze specifieke werken, Dance, Red Square, Pas de deux en Twee vazen, expliciet en wederzijds. Maar vooral, hij wordt pregnant, zoals de veranderende cadensen in Là ci darem la mano aangeven. De roep kan niet anders dan leiden tot andiamo. Uiteindelijk zullen beide elkaar de hand reiken.
Dat is reeds aanwezig in Balance of Infinity. Het is een expliciet gemeenschappelijk werk, dat de persoonlijke signatuur zowel ophe[ als bewaart. In de tentoonstelling fungeert het als het adagio. Het is een eerste poging tot toenadering, waar beide partners elkaar leUerlijk ondersteunen. Twee glazen stolpen balanceren aan beide uiteinden van een lange metalen staaf die op één punt rust. De diepe blauwe kleur van de glazen stolpen maakt ze tot devo=onalia. Zij worden dragers van het oneindige, alsof alleen het oneindige opweegt tegen het oneindige en het tot rust kan brengen. De horizontale, rechte lijn doorheen de ruimte is precair. De schoonheid van deze lijn vereist dat zij perfect waterpas is. Dat hangt volledig af van de gelijkma=ge krachten die de beide gewichten uitoefenen. De draagstok doorkruist de ruimte, die scenisch wordt. De blauwe hulzen onthecht zich hieraan, de ruimte keert zich naar binnen. In Balance of Infinity wordt duidelijk hoezeer zij elkaar nodig hebben. De ene ruimte vervolledigt de andere.
Desondanks blij[ het individuele nog per=nent aanwezig in Balance of Infinity. We herkennen moeiteloos de eigen bijdrage van elk van beide kunstenaars. De metalen balans enerzijds en de glazen vaten anderzijds laten hierover geen twijfel. Zo leidt dit adagio de bezoeker vooreerst nog naar de solo’s en nodigt het uit om het individuele parcours te verkennen.
Maar ten sloUe mondt alles uit in Endless Veils, dat als de coda van de tentoonstelling kan gelden. Het is de grote pas de deux, het slotmoment en de apotheose ervan. De negen doekjes van Flowers they are from the Wild Sea van Ilse Van Roy kunnen hier een aanduiding geven. Elk doekje draagt een hand-geborduurd vers. Samen luidt het gedicht: ‘It carries on/It just flows/From one thing/To the other/Endlessly/In the way they move/The way they come and go/Flowers they are/Of the wild sea.’ Het zou een beschrijving kunnen zijn van de twee dansers in een pas de deux: het eindeloze vloeiende bewegen van de ene naar de andere, het uit en naar elkaar bewegen, hun aantrekking en verwijdering. Dat is wat beide sluiers in
hun confronterende piroueUes doen: in hun langzame, draaiende beweging om hun as kunnen zij niet kiezen tussen ontmoe=ng en afscheid. Maar er is een verschil met de coda in De Notenkraker. Nemen we bijvoorbeeld de choreografie van Balanchine: de wisselende afstand en nadering tussen beide dansers hee[ als hoogtepunt dat zij in elkaars armen vallen, wat nog beklemtoond wordt door het slotakkoord van Tsjaikovski. In Endless Veils is geen slotakkoord. Het spel tussen beide bewegingen zal nooit ophouden. Dit maakt het gebeuren zowel drama=scher als speelser. Het eeuwige deinen maakt het veeleer tot het ‘alles stroomt’ van de natuur. In de sluiers tekenen zich geborduurde, plantaardige mo=even af. Het zijn flowers of the wild sea. Zeewier wiegt zachtjes in de eeuwige stroming van de oceaan. Zo kent ook de natuur haar fenomenen van pas de deux.
Francis Smets